Wilt u de 11e Kerstactie ondersteunen?

Uw gift is meer dan welkom op rekeningnummer 3478.28.922

t.n.v. ‘Stichting Nijkerk voor Gruisor’ te Nijkerk, onder vermelding van

Kerstactie 2011. Lees meer...
Werkvakantie 2004
Geslaagde Jongeren werkvakantie in Roemenie 2004

Aan het begin van de zomer kon u in deze krant lezen over het plan van de stichting Nijkerk voor Gruisor om een werkvakantie voor jongeren te organiseren. Deze werkvakantie is inmiddels achter de rug. Hieronder vindt u het verslag van deze reis.

Stichting Nijkerk voor Gruisor
De stichting Nijkerk voor Gruisor? heeft tot doel hulp te verlenen aan de dorpsgemeenschap Gruisor in Roemenië. Deze hulp bestaat uit zowel materiele, financiele-, als geestelijke ondersteuning.
Een voorbeeld hiervan is de jaarlijkse kerstpakkettenactie. Om de inwoners van Gruisor en Choka (een klein zigeunerdorp ca. 3 kilometer van Gruisor) de doorgaans strenge winter door te helpen, worden er voedselpakketten uitgedeeld.

Naast het verstrekken van deze voedselpakketten aan de bevolking van het dorp, is er de laatste drie jaar hard gewerkt om diverse voorzieningen in het dorp op te knappen. Hierbij moet u denken aan de school, het dorpshuis en de kerk.
Nu de gezamenlijke faciliteiten in het dorp er fatsoenlijk uitzien, is er met de inwoners ook overleg geweest om op individueel niveau hulp te bieden.

Uit dit overleg is het zogenaamde jong vee project gegroeid. Inwoners kunnen bij de dorpsraad een verzoek voor een renteloze lening indienen voor de aanschaf van bijvoorbeeld vee, om dat na verloop van tijd weer te verkopen of te slachten. Hierbij moet u denken aan een bedrag van ongeveer EUR 500,=. Dit bedrag moet in twee of drie termijnen weer worden terugbetaald. De middelen voor het verstrekken van de leningen, zijn beschikbaar gesteld door de stichting. Hoewel de naam van het project anders suggereert, kan er ook een lening worden aangevraagd om bijvoorbeeld een meubelmakerij te starten of een andere onderneming.

Momenteel worden de mogelijkheden onderzocht om de watervoorziening in Gruisor aan te passen.
In Gruisor is geen waterleiding. Men haalt het water uit ondiepe putten. Hierdoor zitten er erg veel bacteriën en ziektekiemen in. Daarnaast staan veel putten een groot deel van het jaar droog. De bevolking is dan aangewezen op een bron op circa 1,5 kilometer van het dorp. Er wordt nu door de inwoners onderzocht wat de kosten zijn om een of meerdere putten te laten slaan, die diep genoeg zijn om schoon water te kunnen leveren.

Het schoolgebouw in Csoka
Omdat het onder het bewind van Ceaucescu niet was toegestaan om onderhoud te plegen aan onroerend goed op het platteland, bevinden heel veel gebouwen zich in een deplorabele staat.

Ook het schoolgebouw in het dorpje Csoka is nooit onderhouden. Er wordt daar les gegeven in
een gebouw dat hier in Nederland onbewoonbaar zou worden verklaard. De ramen zijn grotendeels dichtgespijkerd met planken, binnen komt de kalk van de muren vallen en is het een grauwe bedoening. Er is geen licht. De verwarming bestaat uit een klein op hout gestookt potkacheltje. Schoolmaterialen zijn er nauwelijks. De meester geeft les binnen de mogelijkheden die er zijn. Van overheidswege hoeft er geen hulp te worden verwacht want er zijn weinig middelen om het gebouw op te knappen. Tevens is het schoolklasje erg klein en heeft het daarom ook geen prioriteit om wat aan de omstandigheden te doen.
De school in Csoka is voor de zigeunerkinderen echter de enige mogelijkheid om onderwijs te krijgen. Mocht daar geen school meer zijn, dan zullen deze kinderen nooit leren rekenen en lezen . Een goede voorziening voor onderwijs is in dat dorp dus erg belangrijk.

Bovenstaande situatie was voor de stichting aanleiding om een werkvakantie naar Roemenië te organiseren.

Op vrijdag 30 juli j.l. vertrok daarom om kwart over tien s-avonds een groep van 17 mensen waaronder 14 jongeren uit Nijkerk en Nijkerkerveen richting Gruisor, Roemenie. De twee busjes waarin we reisden waren voor heel weinig geld beschikbaar gesteld door Anton van Daatselaar en Europcar te Zeist.

Na een hele nacht en dag gereden te hebben kwamen we aan in Csorna, waar we in café Pipiter werden opgewacht door familie van Geza Nemeth. Vanuit het café werden we naar een meisjesinternaat gebracht, (vanwege de zomer niet in gebruik), waar we overnachtten. Voor de Hongaarse grens hadden we vijf uur moeten wachten voordat we het land in mochten (hoezo EU?), waardoor we veel later aankwamen dan was gepland.
Na een gezonde nachtrust en een uitgebreid ontbijt gingen we op weg naar de Roemeense grens. Voor de Roemeense grens hoefden we gelukkig maar een uur te wachten, maar omdat Roemenie in tijd een uur voorloopt had het ons echter wel twee uur gekost om de grens met Roemenie over te komen. De wegen in Roemenië zijn niet erg best en de maximaal toegestane snelheid is tachtig kilometer per uur. Daarom duurde het tot laat in de avond voordat we op onze plaats van bestemming aankwamen. We moesten zelfs de eigenaar van het pension uit z’n bed bellen voor de sleutel. Gelukkig was zij ons behulpzaam en konden we na een lange dag heerlijk naar bed.

Het pension waar we verbleven ligt in een nabijgelegen dorp en de volgende ochtend gingen we
op weg naar Gruisor (zes kilometer verderop) en werden daar verwelkomd door de dominee en zijn vrouw. Zij waren speciaal voor ons nog gebleven omdat ze naar een ander dorp gingen verhuizen om daar de gemeente te gaan leiden.
Diezelfde dag hadden we ook een gesprek met de burgemeester van de gemeente waar Gruisor en Csoka onderdeel van uitmaken (Acatari), de gemeentesecretaris en de directeur van alle scholen in de omgeving. Zij hadden gehoord van ons initiatief en wilden daar graag in meedoen. Veel van de bouwmaterialen die we hebben gebruikt, zijn door het schoolbestuur en de gemeente bekostigd.

Het was goed om te zien dat de aanwezigheid van buitenstaanders de gemeenschap aanzet tot actie.

Onze eerste dag maakten we ook meteen kennis met wat jongelui uit het dorp. Vooral Monica
heeft ons de hele periode goed geholpen met de communicatie door voor ons te vertalen
(Engels - Hongaars).
s-Middags zijn we ook naar Csoka gegaan om daar de school te bekijken die we zouden gaan opknappen. Onze eerste reactie was eigenlijk; meteen afbreken!!!!, maar dat was geen optie, dus zijn we gewoon aan de slag gegaan. Eerst opruimen en schoonmaken want het gebouwtje was eigelijk wel een enorme bende. Vervolgens zijn we met de binnenkant van het schooltje begonnen. Aan de planken vloer moest nodig wat gedaan worden. Daarna zijn de vloer en het plafond door een paar zigeuners goed schoon geboend, zodat er gestuct en gelakt kon worden. Alle gaten en kieren in de muren zijn met bakstenen en cement goed afgesloten en vervolgens voorzien van stucwerk. Alle muren zijn daarna wit gesausd.

De buitenmuren, ramen en kozijnen waren er zo mogelijk nog slechter aan toe. In alle muren zaten enorme scheuren en er zat bijna geen glas meer in de sponningen. Sommige delen van de kozijnen waren helemaal weggerot. De ramen waren grotendeels met wat planken dichtgetimmerd. Ook in de buitenmuren zijn alle gaten opgevuld met beton en er is stucwerk aangebracht. Ook het opstapje voor de school was hard aan vervanging toe. Tevens is het toiletgebouwtje, dat zich buiten het schoolgebouw bevindt, grondig gerenoveerd.

De burgemeester van de gemeente daar heeft in aanvulling op het werk dat door ons werd gedaan ook een paar toezeggingen gedaan. Er zou in ieder geval gezorgd worden voor glas in de sponningen en voor een nieuw schoolbord en een nieuwe landkaart. Tevens zou het onderhoud voor de langere termijn door de gemeente worden gedaan.

Er is ook gesproken over aanleg van elektriciteit. De school heeft nu helemaal geen verlichting, maar de gemeente wilde wel een aftakking maken naar de school, als de stichting Nijkerk voor Gruisor de aanleg van een installatie in het schooltje op zich neemt.
Als stichting doen wij voor dit project een beroep op de inwoners van Nijkerk. Wij hopen van harte dat u dit initiatief financieel wilt ondersteunen.

Dat ons bezoek gewaardeerd werd, bleek al uit de betrokkenheid van de gemeente en het schoolbestuur. De grootste verandering was echter te merken bij de onderwijzer van het schooltje, Joska.
Joska toonde aanvankelijk weinig enthousiasme voor onze aanpak. In ieder geval ging hij niet voorop in de strijd. Toen hem werd gevraagd te schilderen, antwoordde hij dat hij wel water voor ons zou halen. Veel meer heeft hij ook niet gedaan. Wel sloot hij de school goed af; zelfs de schommels die we gekocht hadden borg hij op. De dochter van de dominee van een ander dorp wist te vertellen, dat van Joska bekend is dat hij nogal lui is. Soms als er maar weinig leerlingen zijn, geeft hij geen onderwijs en blijft hij thuis. Eens werd hij daar op aangesproken en beklaagde hij zich over het gebrek aan materialen voor de kinderen. Wat het schoolgebouw betreft kan hij dat excuus nu niet meer aanvoeren. Wellicht dat het schoolbestuur ook wat meer aandacht wil besteden aan dit schoolklasje. Joska toonde zich op het eind van ons verblijf echter een stuk enthousiaster. Hij nodigde een paar van ons zelfs uit voor een biertje bij hem thuis (vader en moeder waren er en Monica vertaalde). Met Joska is vanwege de taalbarrière moeilijk te communiceren. Zijn Duits is slecht en als je hem iets in het Duits vraagt, antwoordt hij soms in gebrekkig Engels. Via Monica kon echter goed met hem worden gecommuniceerd. Uit dit gesprek bleek ook dat hij veel blijer is dan hij in eerste instantie liet blijken.
Het is naar ons idee wel bij hem doorgedrongen dat wij dit ook voor de kinderen van Csóka hebben gedaan en dat hij daar in feite niet bij kan achterblijven Ook weet hij dat we geregeld terugkomen.
We waren in ieder geval erg blij met deze verandering bij de onderwijzer.

Hoewel er veel werk te doen was, was er gelukkig ook tijd voor leuke dingen. Er werd op zondag een voetbalwedstrijd georganiseerd en er was s-avonds een disco in het dorpshuis. Ook hebben we diverse uitstapjes in de omgeving gemaakt. We zijn naar de zoutmijnen geweest en hebben gezwommen in een zoutmeer (zo zout dat je bleef drijven). Het eten bij McDonalds in Roemenie smaakt net zo als in Nederland en een zwemparadijs ziet er in Roemenie toch wel heel anders uit dan we hier in Nederland gewent zijn. Vijf uren wachten om de grens van een EU-staat over te mogen was ook wel een aparte ervaring.

Al met al een intense ervaring en naar het idee van de stichting zeker voor herhaling vatbaar. Afhankelijk van de activiteiten die nog zullen worden ontplooid in Gruisor en Csoka zal hier wellicht een vervolg aan worden gegeven.

Het bestuur van de stichting wil via deze weg ook graag iedereen bedanken die met een financiele bijdrage deze werkvakantie heeft ondersteund.
 

Volg ons op

Facebook-logo twitterlinkedin-logo

By Plimun Web Design

Onze Doelen

  • Studieproject voortzetten
  • Schoon drinkwater voorziening
  • Verbeteren dokterspost

10 jaar!! ontwikkelingshulp

Stichting Nijkerk 
voor Gruisor
006.jpg
SDC10762.JPG